Lydia, 28 september 2011
Ethiopië , Addis Abeba 22°

Afscheid van Ethiopië Dinsdag 27 september

Op zo’n laatste dag denk je altijd dat je rustig je koffer kunt pakken en je voorbereiden op de reis naar huis en beginnen met het loslaten van drie jaar intensief bij de Ethiopiërs betrokken te zijn geweest. Maar dan lopen zaken toch altijd weer anders. Guusje en Pyrrha zouden al vroeg naar het House of the Sport om de laatste hand te leggen aan het plastificeren van de omvangrijke collectie posters voor de fototentoonstelling. De A1 posters zijn één voor één eerst op hardboard geplakt en vervolgens door Guusje minutieus met boeklon duurzaam ingepakt. Tilahune maakt er dan weer gaatjes in met een touw er door zodat ze opgehangen kunnen worden en als ‘reizende’ tentoonstelling op verschillende locaties neergehangen of - gezet kunnen worden. Omdat vandaag ook de nieuwe studenten van Respo hun kennismaking met het HoS zouden hebben en ook zij door Shimi opgehaald zouden worden, vertrokken beide dames veel later dan gepland. Ik bleef achter in het hotel om de laatste hand te leggen aan diverse administratieve zaken en allerlei papieren uit te drukken. Rond half 12 zou Zenebe ons komen halen om bij hem thuis te lunchen. Hij had het bij voorgaande modules al een paar maal gevraagd, maar konden wij het steeds maar niet inplannen. Nu wilden wij daar niet onderuit en was hij zielsgelukkig dat wij ja zeiden. Omdat het morgen (woensdag) Meskel dag is in Ethiopië heeft iedereen de dag er voor al een halve dag vrij om het feest voor te bereiden. Meskel is één van 's lands meest kleurrijke christelijke festivals, waar duizenden Ethiopiërs en toeristen op afkomen. Op Meskel wordt de dag herdacht waarop Sint Helena het kruis waaraan Jezus gekruisigd werd terugvond. Dit festival is zo'n 1600 jaar oud. Op de avond voor Meskel worden grote vreugdevuren ontstoken, die versierd worden met madeliefjes die de velden in deze periode geel kleuren. De bloemetjes symboliseren het einde van het regenseizoen en de terugkeer van de zon. Priesters in vol ornaat en hun volgelingen in maagdelijk wit zingen en dansen rond de vuren. Er is een overvloed aan kerkelijke attributen, wierook, kerkmuziek en dans. Op weg naar Zenebe’s huis (pas tegen 1 uur), dat hogerop in de heuvels ligt, zagen wij overal jonge mannen de mooie brandstapels maken voor het vuur later op die avond. De soms monumentale bouwwerken omringd door de madeliefjes worden per wijk gebouwd en auto’s en taxi’s worden onderweg gestopt om financieel bij te dragen aan het feest voor die avond. Zo maakten wij op de laatste dag van ons verblijf toch weer een speciaal feest mee. De hele (schoon) familie van Zenebe was aanwezig in zijn huis, broer en zussen incluis. Wat een schattige dochtertjes heeft hij, de jongste Blene is 4 en de oudste Kalkidan van 9 stonden op hun paasbest (of beter gezegd Meskelbest) klaar bij de ingang van het huis met voor een ieder van ons een bosje madeliefjes. Zenebe’s vrouw Fosome hebben wij bij verschillende andere gelegenheden al ontmoet. Zenebe’s schoonvader bleek voortreffelijk Engels te spreken en ook Fosome’s zus deed daar niet voor onder. De enjera was heerlijk en de regen die buiten met bakken uit de hemel viel, beloofde niet veel goeds voor de vuren ’s avonds. Wij reden pas tegen 3 uur terug naar het hotel, waar ter ere van ons ‘definitieve’ afscheid een koffieceremonie gehouden zou worden. En er moest nog gepakt worden (gelukkig maar een derde van de bagage van de heenweg!) en ook wilden Guusje en Pyrrha de laatste posters nog afmaken die ’s morgens toch nog niet klaar waren gekomen omdat de aanwezige SPATrainers ook hun aandacht opvroegen nu dat er meer bekend was over hun toekomst en die toch minder rooskleurig blijkt te zijn als aanvankelijk was gesuggereerd.
Guusje begon gelijk met pakken terwijl Pyrrha en ik ons in een mooi pakje tussen de gasten van Roman Kifle (de manager van het hotel) begaven om samen het afscheid te vieren. Ook Haimi, Hayalu en Nebiyu kwamen nog langs. Yelfigne had ook willen komen, maar een vergadering bij Unifem hield haar op het kantoor. Leuk om op die manier afscheid te nemen en aangezien het op onze etage was kon Guusje haar aandacht verdelen over de koffers en de (paar) gasten. Om half zes gaven wij aan dat wij echt de laatste dingen moesten pakken, en het uitstellen van een afscheid krijgt dan een beetje een ‘Heintje Davids’ effect en waren wij ook wel wat moe geworden van al dat afscheid nemen. Pyrrha en Guusje stortten zich nog op de laatste posters – dan ben je toch echt een vrijwilliger in hart en nieren – zodat wij veel later dan gepland naar het vliegveld reden, maar gelukkig wel op tijd.
Als je dan bij de voordeur al herkend wordt door één van de controle beambten, is dat dan niet een teken dat je er vaak genoeg geweest bent? Alles verliep daarom dit keer dan ook super vlot en konden wij nog even een hapje eten in de business lounge, waar wij de nieuwe stationmanager van de KLM en zijn vrouw ontmoetten (Lydia blijft netwerken!).
En toen wij in het vliegtuig zaten realiseerden wij ons alle drie dat het nu echt voorbij is, dat dit project klaar is. Wat blijft zijn de foto’s, de herinneringen, de gevoelens en de hoop op een goede toekomst voor alle SPATrainers. Vanzelfsprekend houden wij het proces in Ethiopië m.b.t. hun aanstelling als trainer goed in de gaten, maar de direct verantwoordelijkheid voor hun opleiding tot SPATrainer is nu echt afgerond.
Wat een bijzondere tijd en wat een mega prestatie hebben wij met ons hele team geleverd en dat allemaal geheel op vrijwillige basis.

Dank daarvoor aan Pyrrha, Guusje, Andrea, Jaap, en Lydia die meerdere modules ondersteunden.

Dank ook aan de eenmalige bijdragen van Michel, Alejandra en Tommie.

Dank aan Sanne voor het filmen van deze laatste module. Wij wensen haar succes en sterkte met het afmaken van haar project.

Ook dank aan Joel voor het maken van de prachtige foto’s tijdens de Graduation Ceremony en de receptie op de ambassade.

Dank ook aan de Nederlandse ambassade in Ethiopië en in het bijzonder aan Hans Blankenberg, de ambassadeur, en zijn voorganger Alphons Hennekens en aan Suzan en Liesbeth, achtereenvolgende secretaresses voor hun ondersteuning en geloof in het project.

Dank ook aan alle mensen bij het House of the Sport die de afgelopen jaren betrokken waren bij het project Dawitt, Demelash, Ahadu, Yeshu, Eskinder, Beza, Fekrte, Shimi, Tio, Abyot, Nebiyu, Workneh, Girma, Annemarie, Mulugeta, Yelfigne, Tsedale, Ebenaëzer, Hayalu, Alex, Haimi, Zenebe en Shitaye.

Dank aan alle grote en kleine sponsoren: Cordaid (de grootste sponsor van het project); Emcart Sport/Harting-Bank, Respo International, Dir Ethiopia, Pluryn/Werkenrode, Panorama Hotel, Peter, Anke, Sabrina, Mieke, Amber, Twanny, Dorien, Ton, Arine, Jack en Michelle, enz.

Miniem Salenja, Jalenja!
Nothing about us, without us!

Met HalloBuitenland.nl kun je Lydia in Ethiopië echt goedkoop bellen!